Osiedle "Ludna"

Ilustrowany tygodnik Stolica 1966/40

Osiedle „Ludna” powstałe jako inwestycja Międzyzakładowej spółdzielni mieszkaniowo-budowlanej „Energetyka” to jedno z osiedli („Radna”, „Solec”, „3 maja”) powstałych na Powiślu w latach 60. Zostało zbudowane na terenie parku Kultury i Wypoczynku, budowe rozpoczęto w roku 1963. Zaprojektowane przez inż. arch. Z. Stępińskiego (twórcę osiedli „Solec” i „Radna”) w związku z planami zagospodarowania powiśla miało adaptować starą zabudowę i zachować jak najwięcej z istniejącej zieleni (podobnie jak w sadach żoliborskich).

Składa się z ośmiu bloków dziewięciokondygnacyjnych, czterech pięcio- i jednego szesnasto- murowanych z szarej (wapienno-piaskowej silikatowej) cegły.

Pomiędzy budynkami została zbudowana szkoła, przedszkole i garaże. Bloki zostały ocieplone z próbą odtworzenia oryginalnej elewacji, projekt ocieplenia wykonała Autorska Pracownia Architektury Kuryłowicz & Associates. 

Na pierwszym planie widzimy niższe bloki, w tle wyższe dzięwięcio kondygnacyjne.

Osiedle Ludna, bloki przy ul. Okrąg - detale

Pierwotna elewacja z szarej cegły po ociepleniu zastąpiona została imitacją wzoru na tynku. Płaszczyznę ściany rozbito poziomymi wgłębieniami na prawie całej szerokości (pokrywającymi się z poziomem stropów). Okna rozłożone symetrycznie względem pionowej osi budynku.

Okna na klatce schodowej tworzą pionowy pas oddzielający dwie bryły, z których "składa" się budynek. Są też dynamicznym elementem w kompozycji rzeźbiarskiej bloku. 

Garaże na zachodniej ścianie budynku grają z rytmami prostokątów na balustradach i ścianami dzielącymi balkony. Zarazem same w sobie stanowią silny statyczny akcent kompozycyjny w parterze budynku osadzając go przy podłożu. Wertykalne i horyzontalne kierunki są kontynuowane przez układ okien, pasma balkonów i pasy z szarej cegły.

Smakowite załamanie balustrady przy prostokącie na zachodniej elewacji pozwala wytworzyć światłocień za pomocą wysuniętej płaszczyzny.